Bonita, de dikke schat!

Bonita, het onzekere meisje. Stond ik vanmorgen even met een buurman te praten en Bonita begon meteen te grommen. Niet boos grommen hoor, meer bang grommen met de staart tussen de benen. Na een minuut of vijf pakt ze dan wel een brokje van me aan maar ze houdt gepaste afstand tot het 'enge' individu.

Ze houdt gewoon niet zo van mensen en zeker niet van vreemden. Ach Bonita, ik ook niet hoor. Nu komt er bij ons toch praktisch niemand over de vloer dus dat Bonita niet zo van de mensen is maakt bij ons helemaal niets uit. Als we haar bijvoorbeeld meenemen naar mijn vader dan is het weer anders want dat is een vreemd huis met vreemde mensen. Ze houdt ons goed in het oog; gaat een van ons de kamer uit dan gaat ze meteen mee. Maar ze gaat na een kwartiertje ook gewoon liggen. Met 1 oog open.....

Als we 's middags naar het bos gaan begint ze na een minuut of vijf in de auto al te piepen en dat wordt alsmaar harder en meer. Het is de totale opwinding van haar hoogtepunt van de dag. Als we later weer thuis zijn is ze helemaal op en gaat -nadat ze buiten water heeft gedronken (daar is het water altijd lekkerder)-heerlijk liggen slapen. Dat is een tweede hobby van haar....

Ze heeft sinds een paar dagen trouwens een nieuw geluid voor het baasje ontwikkeld: een soort wolvenhuil. Als het baasje even is weggeweest en in de gang zijn jas uittrekt is haar geduld al op en is er nu dus -naast het piepen- een wolvenhuil bijgekomen. Mooi geluid!

8 keer bekeken
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now