De aanloop naar de grote reis

De kogel is dus door de kerk: we kopen het boerderijtje in Lápafö. 'Gjalt, ga jij die mensen dan bellen?', vraag ik. 'Ja, best maar we spreken één ding af: de prijs die we hebben afgesproken blijft staan en anders houdt het gewoon weer op'. Ik vind het prima, ook al omdat ik niet denk dat de verkopers de prijs zullen verhogen. Ook niet verlagen trouwens. Nou is Gjalt niet zo goed in namen onthouden tenzij het om een mooie jongedame gaat, dus weet hij de naam van de vrouwelijke helft niet meer. De mannelijke helft heet Hans en voor het gemak heb ik haar naam ingevuld als Grietje. Hans en Grietje dus vanaf hier. Gjalt vertelt ze dat we het boerderijtje voor de afgesproken prijs willen kopen en de financiën na de overdracht van ons huis kunnen worden afgewikkeld. De aanbetaling van 10% volgt na ondertekening van het koopcontract. 'O, dat is mooi, we hebben nog wel een kijker deze week (túúúúúrlijk Hans & Grietje, zo naïef zijn we al een jaar of 50 niet meer, haha) maar die moet in dit geval maar worden afgezegd. Informeren jullie Adri en zetten jullie het hele circus in gang?'


Onze Hongaarse makelaar (Adri) wordt door ons aan het (papier)werk gezet. Dat hebben we geweten! Het contract moet natuurlijk eerst door de advocaat waar ze mee samen werkt worden opgemaakt en als we het er allemaal mee eens zijn moet het door een erkend vertaler worden vertaald naar het Engels of Nederlands. En passant schrijft ze in haar mail met opdrachten van stukken die we moeten aanleveren: 'als het contract getekend is kun je vrijstelling aanvragen om de grens van Hongarije te passeren omdat je hier dan huiseigenaar bent'. Wááááát? En dat zeg je ons nu pas???? Ik heb er eerder over gelezen op een forum voor Nederlanders en Belgen in Hongarije maar uit het voorbeeld dat daarin stond was niet duidelijk dat dit ook mogelijk is als je alleen het koopcontract nog maar ondertekend hebt. Nu wij inmiddels de ervaring hebben hoe het echt werkt blijken de meeste reacties op dit forum van nul tot generlei waarde te zijn. Hoofdzaak lijkt om elkaar vissen af te vangen en te vervelen. Ik heb dan ook geen aanvulling gegeven over hoe het wel werkt en wie waarom en wanneer wel vrijstelling kan krijgen. Ook uit de informatie van de Hongaarse overheid heb ik deze vrijstelling trouwens niet duidelijk kunnen afleiden.


Goed, weer een stap dichterbij het doel, een enorme stap zelfs. Nu zo snel mogelijk het contract lezen, tekenen, heen en weer sturen en dan de vrijstelling aanvragen. De tijd tikt door: het kan maximaal zes weken duren voordat je bericht van de Hongaarse politie krijgt en het is nu bijna eind september. Ik wil inzetten op een vertrek op 26 november (het verhuisbedrijf vertrekt alleen op donderdag en komt dan ter plaatse in Hongarije aan op de zaterdag) maar Gjalt kan heel slecht tegen 'last minute' afspraken en wil inzetten op 3 december. Hoezo last minute trouwens als de overdracht van ons huis op 4 december is...? Maar eerst de vrijstelling aanvragen zodra het kan dan zien we wel verder.


Hans & Grietje hebben ook haast en kennen een bevriend beëdigd vertaler die goedkoper en sneller is. Het contract wordt vanwege de haast bij ons in Emmen getekend met getuige Adri en de advocaat via een Skype verbinding. Als volleerd administratief medewerkster heb ik alles tip top in orde: 5 stapeltjes te tekenen documenten die we om de beurt allemaal wegtekenen. Binnen 20 minuten is het voor elkaar. Tijd voor een gebakje! Hans & Grietje hebben een 'fles bubbels' meegenomen. Altijd goed.'Ik ga de envelop afgeven bij DHL' zeg ik tegen Gjalt zodra ze weg zijn. De adressticker en de portokosten had ik de dag ervoor al online geregeld. De contracten moeten naar de advocaat die ze vervolgens ook weer tekent, de registratie doet en een getekend en gestempeld exemplaar weer retourneert naar alle belanghebbenden. Adri stuurt ons zo snel mogelijk een kopie per mail zodat we de aanvraag om ontheffing kunnen indienen.


Er zijn diverse forums over Hongarije die we al een tijdje volgen aangezien er zo heel af en toe wel iets zinnigs voorbij komt of een link naar een bepaalde website die interessant voor ons is of op enig moment kan zijn.


Omdat inmiddels duidelijk is geworden dat we zelf met een auto deze tocht moeten aangaan en we beiden redelijk nachtblind zijn is 'goede raad duur' zoals het spreekwoord zegt maar in ons geval gaat dit gelukkig niet op. We plaatsen in één van de forums een oproep: 'Wij zoeken een bijrijd(st)er voor eind november/begin december van Emmen naar Lapafo. We overnachten in Duitsland en de bedoeling is dat diegene merendeels rijdt. Hij of zij moet wel van dieren houden want er reizen twee honden, twee katten en twee parkieten mee'. Overnachtingen, eten en drinken zijn op onze kosten'. Zoiets was het. Het duurt maar een paar uur voordat we – buiten de voor dit forum bekende zeur en nietszeggende reacties- een berichtje via messenger krijgen van ene Paula. Zij gaat in oktober naar Nederland en vind de vraag voor haar geplaatst: tegen die tijd wil ze wel weer terug. Dat klinkt goed dus neem ik (!) telefonisch contact met haar op, de klikt lijkt er te zijn en dus spreken we af dat zij – als zij in Nederland is- een afspraak maakt om langs te komen en kennis te maken ( we moeten toch twee dagen met elkaar in een auto zitten tenslotte).


Dat probleem is opgelost. Nu een geschikt transportmiddel aanschaffen. Een camper? Nee, dan moet je hier je boodschappen daar ook mee doen: niet handig dus. Een busje dan? Een Mercedes Sprinter bijvoorbeeld. Meestal kunnen de stoelen opgeklapt zodat er een ruim middenpad is voor bijvoorbeeld hondenmanden en, niet te vergeten, proviand voor mens en dier voor onderweg tot de zaterdagmorgen waarop de verhuiswagen arriveert. 'El, zoek jij ook even mee wat er daarvan te koop is en niet te ver hiervandaan'. El gaat braaf op zoek en lijstje zoveel wordt geboren. 'Ik heb een mooie auto gevonden', meldt Gjalt opeens. 'Auto? Je vraagt of ik naar busjes wil zoeken!' Hoe irritant is dit...... Maar hij heeft een Chrysler Grand Voyager gevonden “stow&go”. Nooit van gehoord en het zegt me ook helemaal niets. Het blijkt een ruime 7-persoons auto te zijn waar de stoelen– behalve de voorstoelen- in de bodem kunnen zakken. 'Handig! Daar kunnen de honden en katten makkelijk in mee', ben ik dan toch enthousiast. Nu storten we ons op het zoeken naar dit specifieke model. Er wordt er een aangeboden in Assen bij een particulier, bij schimmige garages in Dronten en Amsterdam.


Inmiddels hebben we de felbegeerde mail van Adri ontvangen met een kopie van de koopovereenkomst, het origineel volgt per post. Mooi, dan kan nu de aanvraag om vrijstelling online worden ingediend bij de Hongaarse politie. In de loop van de weken heb ik alle benodigde stukken in een aparte map op mijn laptop opgeslagen zodat ik niet lang hoeft te zoeken naar de te uploaden bewijsstukken zoals kopieën paspoort, trouwboekje, bewijsstukken van inkomen, HET koopcontract en de reden voor de aanvraag. Het is een zondag en we gaan er uitgebreid voor zitten. Eerder heb ik de aanvraag al gedownload (uiteraard de Engelse versie) en deze voor de zekerheid ook weer naar het Nederlands vertaalt. Bovendien Adri laten checken of de antwoorden die ik van plan was te geven ook klopten. Onzeker? Welnee, dat lijkt maar zo. Aangezien de datum van inreis en de te nemen grensovergang ook moeten worden ingevuld besluiten we maar voor het meest zekere te gaan en dat is 3 december. Je leest op die forums van mensen die beweren dat ze na twee dagen hub vrijstelling hadden en een ander na drie weken. We gaan het zien; een klik op de knop en het formulier is weg. 'Huh, wat duurt dat lang' vind ik. 'Laat eens kijken? Oow, hieronder zit nog een knop, die moet je aanklikken om te versturen.' Dus nogmaals: een klik op de knop en het formulier is daadwerkelijk weg. Precies dertien dagen later krijg ik een mail met een -naar ik aanneem- Hongaarse onderwerpregel en een Hongaarse afzender. De hele beslissing is in het Hongaars....dat leest wel makkelijk weg.....Google translate redt ons hoewel de vertaling van deze ambtelijke tekst knap verwarrend is. Ik heb er wel uit af kunnen leiden dat het positief is en stuur de mail ter controle weer naar Adri. 'Gefeliciteerd, jullie kunnen Hongarije binnenkomen', mailt ze terug.


Gjalt doet meestal de boodschappen en neemt dan elke keer wat extra mee, van toiletpapier en dierenvoer tot blikvoer voor ons zelf. De kans is natuurlijk aanwezig dat we bij de grens een quarantaine periode van 10 dagen krijgen opgelegd en dan lijkt het ons handig als we ook wat te eten hebben. Deze voorraad staat apart in het – inmiddels lege- bibliotheekje en moet te zijner tijd met de verhuiswagen mee. Ik heb me op de online boodschappen gestort voor een voorraadje dierensupplementen voor een maand of drie. En dat zijn er nogal wat besef ik al bestellende maar ze zijn uiteraard allemaal nodig; als het nu niet is dan misschien straks. Dan bedenk ik opeens dat de honden toch een ander tuig moeten hebben. Als ze tijdens de reis uit de auto kunnen om te poepen of te plassen dan wil ik toch een tuig dat een 'handvat' heeft. De nachtmerrie dat je een hond niet helemaal goed vast hebt tijdens het uitstappen..ik krijg het er al benauwd van als ik er aan denk! Last minute want we vertrekken dan al binnen een week. Voor de katten hebben we enkelen weken eerder al een groot konijnenhok gekocht van 1,00 x 0,52 waar ze samen in kunnen. Er kan een kleine kattenbak bij in en een bakje voer en een bakje water. Het hok heb ik in een rustige hoek gezet met de voorkant open en een kleedje erin, hopende dat voornamelijk Wiske er vast aan kan wennen. Dat lukt: na enkele dagen ligt ze er heerlijk in te slapen.

De emigratie tuigjes


Gjalt's vooruitziende blik heeft hem verder doen besluiten om een viertal elektrische kachels te kopen; we weten tenslotte niet of er hout zal zijn en hoeveel zo'n tegelkachel daadwerkelijk verwarmt. En 's morgens vroeg lijkt het ons ook wel zo aangenaam. Hoe onwetend...


Begin van het jaar was Gjalt al begonnen met een aantal zaken in te pakken in een voordelig opgekochte voorraad tweedehands verhuisdozen. Jammer dat je er na enkele maanden achterkomt dat de garage – waar de dozen dus mooi stonden te zijn- te vochtig blijkt om deze in een stevige conditie te bewaren. Lang leven internet en na enig 'Googelen' vindt hij een bedrijf die stapelbare kratten verkoopt. 'Daar kan anderhalf zoveel in als in een verhuisdoos en stapelt steviger. Ze hebben ook zakken voor over een stapel van 5,6 kratten'. 'Nou, kopen dan'. Na het her-/ en inpakken hebben we wel iets van 50 kratten in de garage staan. Aangezien de verhuiswagen 45m3 is zijn we bang dat we naast de kratten een teveel aan meubelen hebben en verkopen twee stoelen, het bureau van Gjalt (die van mij is sowieso mooier) en een tweezitsbankje. Uiteindelijk zal blijken dat dit er inderdaad amper nog had ingepast.


Terug naar de auto, die moeten we nog kopen. Dat het de Chrysler Grand Voyager stow&go moet worden staat vast. De maten weten we al en met de indeling van mens, dier, voeding en minimale bagage past het volgens de rekenmeester allemaal net. De auto in Assen: we hebben contact, onafhankelijke keuring is geen probleem, het linker portier gaan niet meer elektronisch open en een deel van een stoel blijft niet in de vloer maar iets zwaars erop doet wonderen. 'Hmmm, wat vind jij? Hij is niet duur , Assen is dichtbij en zolang we ermee in Hongarije komen'. We zijn het eens en maken een afspraak voor een onafhankelijke keuring. 'Ik weet het niet, als die deur het al niet meer doet en die ene stoel niet helemaal meer de bodem ingaat, wat is het volgende in dat elektrische systeem?' We bellen af. Met de garage in Dronten hebben we eerst telefonisch contact: 'Garantie meneer? Nee, je neemt hem gewoon zo mee; hij is gecheckt en hij is goed'. Tsja, voor ons klinkt dat al knap tegenstrijdig en als je dan weet dat we geen van beiden meer verstand van een auto hebben dan zo ongeveer het portier kunnen openen....... Katwijk dan. Een erkend Chrysler/Jeep dealer, Bovag, alles erop en eraan. Alleen zo verdraaid ver weg.


'Ik zal door de zure appel heen moeten bijten en er toch heen moeten om hem te bekijken'. Hier komen de honden weer om de hoek kijken die niet alleen kunnen blijven. Patty komt helpen met het uitlaten en Gjalt moet de lange rit -heen en terug- alleen maken. Hij vertrekt heel vroeg zodat hij om 8 uur in Katwijk is. De auto ziet er goed genoeg uit en na afspraken over apk en parrot kan hij hem een dag of tien later ophalen. Dus vertrekt Gjalt weer voor de helse rit naar Katwijk om dan in een vreemde wagen (niet zijn sterkte punt) die ook nog eens veel langer en breder dan onze teerbeminde Suzuki Alto is. 'De eerste keer was de eigenaar een stuk aardiger, hij had nu amper tijd om me wat uit te leggen over de auto'. Niet echt bevorderend voor het zelfvertrouwen van een mens nietwaar? Maar goed, Gjalt heeft het wel geflikt en komt doodmoe, maar ook erg voldaan vanwege het slagen van weer een missie, thuis. De auto rijdt lekker zoals het hoort bij een Amerikaan.


Na een paar dagen brandt er een lampje op het dashboard. Instructieboekje er weer bij en dit blijkt een waarschuwingslampje van de motor te zijn. Hier heb ik zo geen zin in! Ik zoek op internet hoe of wat en lees wat mij prima uitkomt:'kan na een paar dagen verdwenen zijn'. Gjalt heeft hier nog minder zin in en belt onze Suzuki garage: 'dat gaat nooit vanzelf uit'. Maandag kan hij terecht en meten ze de auto door. Volgens de garage lijkt het erop dat er na het vervangen van een bougie (en nog iets maar dat ben ik alweer vergeten) vergeten is het systeem te resetten. Mooi, probleem opgelost. Nee dus: twee dagen later is het lampje weer terug. Katwijk gebeld. 'Dat moet u even langs komen dan kan ik ernaar kijken. Je kunt met zo'n lampje met gemak duizenden kilometers rijden hoor'. “Dat lampje brandt toch niet voor niets?'oppert Gjalt. Er zit niets anders op dan weer naar Katwijk te rijden. Zo eenvoudig blijkt het niet want de auto kan de volgende dag pas weer opgehaald. Gjalt krijgt een leenauto mee....zelfde soort, helemaal uitgewoond en gebruikt om onderdelen in te vervoeren of zo en zonder extra stoelen. Nu moet je je bedenken dat dit zich allemaal afspeelt in de laatste 10 dagen voor vertrek. Stress? Ja, zoiets wel hé? Ok, er was iets van een bougie die niet helemaal goed was/stuk was of zoiets en dat is nu verholpen dus we hebben nog een week om het vertrouwen in de auto te herwinnen.


De laatste zaterdag in Nederland gaan we 's morgens naar hondencursus. Gjalt parkeert de auto en er komt rook onder de motorkap vandaan..... Getverdemme! Ik probeer het nog te bagatelliseren met 'warme motor en koud buiten' maar daar trapt Gjalt niet in. 'Als de motor oververhit is moet je dat op de meter kunnen zien' oppert Ciska nog. We zien niks. Na de cursus naar huis gereden zonder problemen maar onderweg bedenken we wel opeens dat de Suzuki garage een halve liter koelvloeistof had bijgevuld terwijl we de auto toen net een paar weken hadden en de koelvloeistof al bijgevuld was. Zou dat dus lekken? De volgende morgen blijkt dit inderdaad het geval te zijn. Weer wachten tot maandag ( we gaan donderdag weg!) en weer naar de Suzuki garage: er blijkt een slang te zijn die inderdaad lekt (ik neem aan dat die aan de tank van de koelvloeistof verbonden is). Geen slang op voorraad natuurlijk in Emmen dus Katwijk gebeld die er wel een op voorraad heeft. “Je kunt hiernaartoe komen dan kan ik hem maken en anders stuur ik hem wel per expresse op, dan heb je 'm morgen'. Weeeeer naar Katwijk? “Stuur maar op dan', we hebben het druk zat zo vlak voor vertrek en kunnen geen uur meer missen. De Suzuki garage is er inmiddels in geslaagd de slang wat in te korten en terug te plaatsen, super! De reserveslang uit Katwijk arriveert woensdag pas. Over twee dagen vertrekken we zonder enig vertrouwen in en met deze auto voor een rit van 1470 kilometer......we vertellen Paula niets.


De verhuiswagen komt donderdag 3 december tussen 7 en 8 uur is ons al die tijd gezegd. Laden moeten we zelf voor zorgen en er is geen laadklep. Ok, dat is duidelijk toch? Bij een studentencentrale hebben we 3 jongens ingehuurd en Patty komt met haar zoon, een vriend van haar zoon en een ( Ethiopische) buurman met zijn zoon. Enkele dagen voor vertrek mist Gjalt een mail van het verhuisbedrijf want ik een mail op de dag voor vertrek staat dat de verhuiswagen rond 13.00 uur komt, verwijzend naar een mail van eerder die week. Bellen dus, door Gjalt (die heeft nu eenmaal een grotere mond dan ik, haha). 'Ja, maar dat is noot van te voren vast te leggen, die vrachtwagen vertrekt uit Hongarije en deze moet lossen in Duitsland en dan nog helemaal naar Emmen rijden. Ze kunnen ook in een enorme file terecht komen, dan lukt het ook niet'. “Dat heeft u eerder nergens bericht en het staat al helemaal niet op uw website', houdt Gjalt stand. Al weten we beiden dat je hier niets mee kunt behalve je stress tot bijna ongekende hoogte te laten stijgen. Studentencentrale bellen om uit- en te overleggen. Zeer flexibele knapen, dat moet gezegd. Bij Patty en consorten gelukkig hetzelfde. Paula maakt het ook al niet veel uit. Uiteindelijk blijkt de wagen pas om 14.45 uur te komen. Mijn hoofd is niet zo flexibel: we zouden in Duitsland overnachten.....hoe laat kunnen we pas vertrekken, en dan is het al bijna donker, en kunnen we dan nog wel in het hotel terecht en daar gaat onze warme maaltijd en, en,en...


De volgende aflevering gaat over het (eindelijk) vertrek. Het was de bedoeling om in deel twee de hele reis te maken maar mogelijk ben ik dus toch te uitgebreid/te lang van stof. Als je het hele verhaal hebt gelezen tot nu is dit duidelijk op eigen risico.

43 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

DE reis