De groei van Bonita en Archie

Afgelopen zaterdag -zoals meestal- met Archie en Bonita naar ‘Sport en spel’ cursus geweest waar het enthousiasme van onze twee helden op sokken per aflevering kan variëren.

We waren twee weken niet geweest vanwege, hoe kan het ook anders, weersomstandigheden. Als die omstandigheden positief waren geweest had het anders uitgepakt. Enfin, Bonita had sommige honden al drie weken niet gezien en dan ‘wil’ ze ze ook niet meer kennen. Dan zijn er een paar honden die er volgens haar nog niet vaak genoeg zijn geweest en die vindt ze dan ook behoorlijk ‘stom’. Dit uit zich in een grote mond aan de riem met de nodige blafgeluiden. Waag het niet een stap in haar richting te zetten want daar kan ze zomaar van schrikken.


De tweede helft met Archie ging wat makkelijker omdat hij zich niet druk maakt om andere honden maar het hele gebeuren anderzijds allemaal best spannend vindt. Zo staan we in een ruime kring om met hond over te steken of kriskras door elkaar te lopen. Deze opdracht is met Bonita ondenkbaar maar gaat met Archie prima. Staan we weer op onze plek en zie dat Archie zijn poot tegen mijn been optilt! Gelukkig had hij al een heleboel geplast, maar toch… “Weet je waarom hij dat doet?” vroeg Siska. “Omdat ik zijn pispaaltje ben?” Nee, dat doet hij omdat hij het spannend vindt en hiermee creëert hij zijn gevoel van veiligheid”. Kijk, zo leren ik en andere cursisten weer wat. Het zij hem dus vergeve.

En dan komt de maandag dat baasje ’s avonds opeens weg is. Bonita kijkt regelmatig of ze hem ziet aankomen, maar nee….. Nadat ik geduldig heb uitgelegd dat het baasje naar Hongarije is om een eigen hondenspeeltuin te zoeken met een huis voor de baasjes is er iets meer begrip. Ik mag haar zelfs weer instoppen en Archie mag naast me op bed liggen; dat is dan weer even ons feestje.


En het mee-uitlaten? Daar hebben we -zoals ik eerder al schreef- een prima iemand voor gevonden: Patty. En geloof het of niet: de honden zijn gek met haar! De eerste twee dagen blafte Bonita nog wat maar als ik nu roep ‘Dáááááááár is Patty!!!’ rennen beiden kwispelend op haar af en Bonita zelfs met haar beroemde wolvengeluidje: ‘woeoeoehoeoeoe’. Het is dus duidelijk een kwestie van wennen en geduld hebben. Wij en de honden zijn er enorm mee gered en het zal zeker niet de laatste keer zijn dat we Patty nodig hebben. Evengoed fijn dat Patty dat zelf ook graag wil. 😉

Morgen is er alweer een feestje: dan komt baasje weer thuis. Ik zal daar een filmpje van maken die ik volgende week ergens in een nieuwe blog over de aanstaande privé hondenspeeltuin zal plaatsen.

28 keer bekeken1 reactie
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now