De inentingen

Vandaag was het zover: Suske, Wiske en Schanulleke moesten voor hun jaarlijkse inenting naar de dierenarts.Nou heb ik een tijd terug ergens gelezen dat wetenschappelijk was aangetoond dat de enting tegen kattenziekte echt niet elke drie jaar nodig is maar dat elke vier of vijf jaar voldoende is.

Dit jaar zouden de drie schatjes dus eigenlijk voor de enting tegen nies- en kattenziekte gaan. Gezien bovenstaande hebben wij besloten om ze dit jaar ook alleen in te laten enten tegen niesziekte. Daar keek de dierenarts ook niet vreemd van op: dat kon best!

Om niet met een propvolle auto op stap te moeten had manlief besloten dat hij eerst met twee katten zou gaan en later op de dag met nummer drie. Nu heb ik bijna een aangeboren angst voor openspringende kattenmandjes dus had ik een beetje mijn bedenkingen. 'Vertrouw je manlief daar niet mee?' vraag je je af. Even blijft het angstwekkend stil, ha,ha,ha. Eerlijk? “Nee, alleen mezelf”. Beetje onterecht, maar toch. Zo ben ik. ;)

De eerste ronde: Suske en Wiske omdat Wiske zich enorm aan Suske optrekt en het mandje bij voorbaat zo eng vindt dat ze altijd wat plas laat lopen. Mijn moederhart breekt altijd weer.... Maar goed, ze zijn beiden super flink geweest bij de dierenarts. Dat Suske nog een keer per dag niest is niet erg. Dat we de jeuk maar niet bij Wiske wegkrijgen (ondanks een papje knoflook/olie dat we er een paar keer op hebben gesmeerd) komt vaker voor en heeft zeker niets met vlooien te maken. Die heb ik ook helemaal handmatig onder controle trouwens. Dus daar heeft ze ook een prikje tegen gehad zodat ze er een week of zes geen last meer van heeft en de korstjes weg kunnen gaan. 'Mooi gebit!' vond ze ook. Ze mag niet zwaarder worden, maar haar gewicht is aardig stabiel weet ik. Wiske eet -als er een lekker koekje is- graag een paar kruimels mee en daar is ze de enige in. Ja,ja, naast Bonita natuurlijk.

De tweede ronde was Schanulleke die ik dan in haar nekvel moet pakken (niet eraan optillen uiteraard) en dan de andere hand onder haar buik of kont. Daar is het eerste blaasje al van angst. Zij is de enige die de hele weg miauwt en een brommetje naar de dierenarts deed totdat deze zei “Wat een mooie kat.” Toen was het goed.

Eenmaal thuis willen ze dan meteen naar buiten. Dat is voor Suske en Wiske makkelijk in de patio maar Schanulleke heb ik eerst even met een bakje voer laten ontstressen. Anders let ze misschien niet goed op buiten.

Maar gelukkig: we zijn er weer vanaf want ik zit er altijd zo gruwelijk tegen aan te hikken. En ik denk dat we kwantumkorting hebben gekregen want de kosten vielen me alleszins mee.

12 keer bekeken
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now