De kattenkids

Suske. Onze lieve senior en de verbindende factor tussen de honden en de katten. Idolaat van Bonita en dat is wederzijds. ’s Middags en ’s avonds, direct na de uitlaatronde van de honden, vindt hij gedurende minstens een half uur dat het zijn beurt is: dan wil hij lekker knuffelen op schoot. Altijd goed natuurlijk! Helaas is Suske alweer aan het snotteren geslagen ondanks de door mij tweemaal daags toegediende pasta om zijn weerstand te verhogen. Zakdoekjes bij de hand om zo nu en dan wat snot weg te vegen; het is nog niet erg genoeg om naar de dierenarts te gaan en zo vaak antibiotica is natuurlijk ook niet al te best. Nu Wiske zijn warmtekleedje heeft geannexeerd moet hij even wachten totdat de nieuwe er is, nog een paar dagen. Wie weet wat dat nog voor goeds kan doen.



Wiske. Mijn 'forever'baby. Zij is inmiddels ook op middelbare leeftijd met haar 8 jaar al blijf ik haar zien als kitten met haar zachte genietende gilgeluidjes. Wiske gaat helemaal uit haar bol van het warmtekleedje dat op de keukentafel ligt: ze komt er alleen af voor een hapje en voor een paar minuten met Suske in de patio. Als je langsloopt rolt ze zich behaaglijk kirrend op haar rug, je uitnodigend om haar even lekker te kriebelen. Voor Bonita is ze absoluut niet bang en met Archie wil ze soms neusje-neusje doen als hij rustig is, anders vindt ze hem ‘stom’.


Schanulleke. Ons actieve schildpadje. Wekenlang geen ‘vlees’ voor ons meegenomen van buiten maar vorige week was het weer raak met muisjes en vogels. Ik blijf het ellendig vinden al beloon ik haar wel omdat ze braaf mee naar binnen neemt. Meestal is ze al vroeg in de morgen buiten, en meld zich braaf zo goed als elk uur, om dan zo tussen 10 en 3 uur siësta te houden. Daarna weer naar buiten en met gepaste regelmaat weer even naar binnen. Er is nu weer een periode aangebroken dat ze ’s avond vanaf een uur of vijf urenlang wegblijft. Dus ga ik haar rond half 9 fluitend zoeken. Meestal schiet ze dan ergens uit de bosjes tevoorschijn en werpt zich al om en om rollend voor me op de stoep. Dan kan ik haar optillen ( zolang ik ook haar nekvel maar vasthoud anders wordt ze erg boos) en neem ik haar mee naar huis. Een klein hapje als beloning, twee keer heen en weer lopen en mevrouw gaat slapen. Het lijkt net een kind die weet dat ze te laat naar huis gaat maar gewoon wacht totdat ze geroepen wordt……


13 keer bekeken
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now