DE reis

De verhuiswagen (lees transportwagen) zou rond 14.45 uur arriveren en dat klopte uiteindelijk ook. De verhuishulpen hadden tegen tweeën al besloten zoveel mogelijk buiten neer te zetten zodat er wat tijd ingehaald zou kunnen worden. Tegen drieën kwam Gjalt om de hoek van de slaapkamerdeur waar ik met Archie en Bonita zat: ‘Ik zou maar vast de honden gaan uitlaten’. Patty geroepen en daar gingen we met de honden op pad. Een half uurtje later komen we weer terug: ‘Waar was je nou?’ Ik:‘??????’ ‘Het gaat nu snel, de makelaar is teruggegaan omdat het nog te druk was dus die moet je weer bellen en je moet Paula bellen dat ze vaart moet maken’. Beide opdrachten uitgevoerd en Patty gevraagd of zij even bij de honden wilde blijven zodat ik de katten vast in de konijnenkooi kon zetten. De sleutel van de deur van het biebje waar Suske en Wiske zitten heb ik de hele middag in mijn zak zodat niemand per abuis de deur kan openen en de katten zouden weglopen. Nee, laat dat maar aan mij over…… Ik open de deur aan de buitenzijde en ga heel voorzichtig naar binnen zonder een opening bij de deur open te laten. Ik sluit de deur maar vergeet dat deze niet goed dichtgaat tenzij hij op slot is gedraaid. Weg is Wiske. ‘Neeeeeeeeeeeeeeh, Wiske!’ Ik ren bijna in blinde paniek achter haar aan, wetende dat alle deuren open staan. Ik gooi snel de gangdeur dicht nu zij in de keuken is waar ze zich bedenkt vanwege dat rennende figuur achter haar aan en terug richting de gang van het biebje gaat nu er geen andere optie meer is. Deur van die gang snel achter me dicht. Loopt ook Suske in die gang omdat de deur van het biebje natuurlijk niet gesloten was. Uiteindelijk beiden het biebje in, hun tuigje aangedaan en de konijnenkooi in waar ook al eten en een kattenbakje in staan. Pffff, wat ben ik geschrokken; mijn grootste nachtmerrie was namelijk dat een kat zou kunnen ontsnappen.


Inmiddels is het huis door de makelaar gecheckt, is hij alweer vertrokken en is Paula gearriveerd. Haar koffer moet met de verhuiswagen mee die zaterdagmorgen in Lapafo aankomt. Een klein half uur later, zo tegen half vijf, rijdt de vrachtwagen weg en gaan wij richting auto waar de katten en vogeltjes al zijn ingeladen. De katten staan in hun kooi op een paar kratten levensmiddelen (voor de eventuele quarantaine en voor onderweg) met daaronder een viertal elektrische verwarmingen en de vogels op een paar tassen. Voor de honden staan twee manden op de vloer van matrasschuim. (wat overigens over de hele vloer ligt). Gjalt rijdt het eerste stuk en ik zit met de levende have achterin. Het is al bijna donker en de eerste boom wordt aan het einde van de straat ternauwernood gemist. Gjalt heeft zijn energie in de loop van deze hectische dag al verspilt. Een kwartiertje later zijn we de Duitse grens over. Ter informatie: het is niet aan ons besteed om in het donker te rijden; iets van nachtblindheid…. De eerste afslag in Duitsland wordt bijna gemist. ‘Paula, wil jij zo verder rijden, dit gaat zo niet’. Ik heb niet de indruk dat Paula dat erg vond.


We zijn dus onderweg naar onze tussenstop in Tegernheim: Pension/Gaststätte Gotzfried. Volgens de routeplanner een uur of zes rijden, wat voor geen meter klopt. Het is bij vlagen druk op de weg, er is een tussenstop voor mens en dier. We hebben in Emmen al gemaild dat we wat later zouden aankomen maar gaandeweg bleek dat ‘wat later’ eerder ‘veel later’ zou worden. Daarom onderweg nog maar even met het pension gebeld en aangegeven dat het wel na middernacht zou worden en of dat een probleem was. ‘Nein kein problem, wenn sie da sind rufen sie mich an und komme ich sofort nach unten’. Wauw, wat een gastvrijheid vinden we alledrie, blij dat we in elk geval een bed hebben voor de nacht, of voor wat daar dan van over is.


Ik moet even een tussenopmerking maken over de dieren onderweg. Geen miauwtje van de katten gehoord die tegen elkaar aan lagen te soezen/slapen, geen geluid van de honden die ook naast/op en tegen elkaar lagen. De vogeltjes sliepen in het donker en piepten alleen als ze andere vogeltjes hoorden of als de kooi ernstig verschoof bij een scherpe bocht. Supergoed van allemaal!!

Uiteindelijk arriveren we bij ons pension en komt de eigenaar met toegangskaartjes op ons af. Gjalt zit in het gelijkvloerse gebouw en Paula en ik in het oudere gedeelte, elk op een andere verdieping. De honden gaan met Gjalt mee naar zijn kamer dus Paula en ik pakken in diverse etappes de tassen, de kooi met katten en de kooi met vogels die naar mijn kamer gaan. ‘Welterusten, tot straks’. We hebben afgesproken bij de receptie om zeven uur. Nu haast ik me naar de kamer van Gjalt want de honden moeten eten en ook nog uitgelaten worden. Echt honger hebben ze niet, ook niet veel dorst dus maar even een stukje lopen. Tegen half twee ga ik naar mijn eigen kamer waar ik de katten vrijlaat en gelijk met de vogeltjes eten geef. De katten eten, lopen nieuwsgierig rond, willen knuffelen, poepen en plassen gedurende de nacht. Ik verschoon de bak, knuffel ze en slaap mijn mini slaapjes tussen een uur of twee tot de wekker om zes uur gaat. Eerst gauw douchen, katten eten geven en naar Gjalt’s kamer voor het eten en uitlaten van de honden. Daarna afrekenen waar Paula en Gjalt wel een kop koffie wilden maar niemand het geduld heeft om te ontbijten. ‘Zal ik een broodje voor u inpakken? U heeft er tenslotte voor betaald,’ Dat slaan we niet af en onderweg blijkt het een zalig en kraakvers broodje met salami en kaas te zijn. Heerlijk! Nu zijn we weer klaar voor vertrek en in de omgekeerde volgorde van de avond daarvoor pakken we alles weer in: tassen, katten en vogels in de auto en dan de honden met het voetvolk. 'Ik ben fit dus ik rij' zegt Paula en ze krijgt totaal geen tegengas. Tegen kwart voor acht rijden we weg, op naar Passau, vervolgens naar de Hongaarse grens bij Sopron en dan naar huis.

Klinkt allemaal kort en snel toch? Het weer is goed, er ligt nog een beetje sneeuw hier en daar dat snel zal verdwijnen door de zon. We komen in een file te staan in Oostenrijk….zeker vier uur lang. Op de routeplanner zie ik de aankomsttijd steeds later worden: we hadden gedacht om tegen drie of vier uur op de plaats van bestemming te zijn. Ik ben achterin de auto net een toerist, kijk goed om me heen, geniet van de omgeving en zeg niet veel: ik kan de voorste rij slecht of niet verstaan en dat blijkt wederzijds. Natuurlijk zijn er de menselijke en dierlijke sanitaire stops. Tegen een uur of drie zijn we bij de grensovergang Sopron en moeten we naar de zijkant. Paula heeft een lakcimi dus die mag de grens zo over maar er wordt haar niet eens iets gevraagd en ze hoeft ook niets te laten zien. Wij geven onze vrijstelling die zo op het oog goed wordt bekeken; er wordt niet om paspoorten gevraagd maar ons wel een goede reis toegewenst. Geen quarantaine opgelegd gekregen, dat is mooi.


'We zijn in Hongarije en gaan naar huis', zijn we nog vrolijk. Langzamerhand wordt het alweer donker en is er amper iets van de omgeving te zien, jammer. In het donker rijden zonder straatverlichting is één maar uit het niets duiken er nu ook mistbanken op met zicht van nog geen 10 meter. Dan weer een stuk waar je iets kunt zien en dan zien we hertenogen in de koplampen. Ik zal je de details besparen van deze billenknijpende laatste uren van de reis. Prettig was het in elk geval niet bepaald. Eindelijk zie ik iets bekends: 'Lapafo staat op dat bordje, dan is het naast de kerk toch?', vraag ik Gjalt. We zijn er! Mooi op tijd voor de avondklok van 8 uur: het is kwart over zeven. Paula's man wacht haar op met hun camper waar ze hier de nacht doorbrengen zodat ze de volgende morgen haar koffer uit de verhuiswagen mee kunnen nemen. Gjalt is ondertussen naar de buren om de sleutel te halen en komt met buurman aanlopen. Ik zit nog steeds achterin met de dierenkinderen. Hij opent de deur: 'Geef Bonita maar aan.' Terwijl ik me van mijn stoel probeer los te maken (ik zit ook al een tijdje stil: 'schiet nou eens op en kom eruit, iedereen staat te wachten'. Archie heeft ook erge haast om naar buiten te komen en sleurt mij zo ongeveer de auto uit. 'Ik was niet echt van plan om de grond in Hongarije te kussen' mompel ik terwijl ik opkrabbel.


De buurman opent de deuren en laat ons de vertrekken zien waar de elektrische kachels aanstaan: slaapkamer, keuken en douche. Niet de modernste kachels en niet de meeste warmte. We zijn kapot en halen de katten en vogels snel uit de auto samen met enkele tassen. Slapen!! “Hoe gaan we dat doen?' vraagt Gjalt. 'Ik heb hier in de kast wat onderlakens zien liggen en in die andere kamer liggen wat kussens van een stoel of zo. Dan hebben we iets – zeker niet zaligmakend- om op te liggen in plaats van zo op dat vieze matras en we hebben in elk geval onze eigen dekbedden bij ons.'


Echt lekker geslapen hebben we niet op die vreemde bedden en daarnaast hebben we allebei iets van 'Bah.' 'Er lagen er nog een paar honderd bij ons in bed', zegt Gjalt, 'kijk ik zie ze nog bewegen'. Ik heb niet meer gekeken, en of het waar is of niet, dit is voor mij genoeg. Gelukkig komt de vrachtwagen straks en hebben we in elke geval onze eigen matrassen. Aan het einde van de dag hebben we nog geen tijd gehad onze eigen bedden neer te zetten en daarvoor moeten trouwens eerst deze 'antieke' bedden eruit. Dus matras naast het bed op de grond en zo gaan we de tweede nacht in. We hebben wat meer rondgelopen in het huis en de meubels bekeken. Inmiddels griezelen we van alle stof en zogenaamde antieke meubelen: het gaat er allemaal uit, te beginnen met de bedden. In Nederland hebben we al wat contacten gelegd met Hongaren die graag je inboedel komen ophalen vandaar dat we dit vlot hebben kunnen regelen. Kamer na kamer halen we leeg en maken we schoon en richten we vervolgens voorlopig met onze eigen meubels weer in. Na een week of zes beseffen we dat deze indeling van de kamers anders moet. Eerst maar alles witten en daarna vinyl op de vloer want de tegels die er liggen zijn te oud en te vies.


Het is koud, het huis heeft maar 32 ampère en meer dan drie elektrische kachels kunnen we niet aanhebben. Dat betekent dat we tot heden noodgedwongen met de honden, katten en vogels in de slaapkamer slapen, eten en gewoon zitten. De dieren vinden het geweldig: zo gezellig met zijn allen..... We hebben het over zo'n 25 m2. Geloof me dat hier wat afleveringen van 'Murder, she wrote' zijn geschreven. Na een week viel de stroom uit; misschien toch een verwarming teveel aangezet of te hoog? We hebben het nummer van een elektricien van de vorige eigenaar, de beste man gebeld en binnen een uur is hij ter plaatse en is het euvel verholpen. Dit gebeurt in de loop van de volgende twee maanden nog twee keer. De bedrading is overal goed, alleen die in de slaapkamer moet nog nagekeken worden. We accepteren begin januari zijn offerte voor elektrische kachels door het hele huis inclusief het gastenverblijf. We wachten nu nog op het moment dat hij tijd heeft om alles te installeren en de ampère te verdubbelen. Het lijkt er heel voorzichtig op dat dit deze maand nog gaat gebeuren.


De papierwinkel is zo goed als afgerond als je de Belastingaangifte voor Nederland niet meetelt. We hebben een verblijfskaartje, een adreskaartje, een kaartje voor de gezondheidsverzekering, een belastingnummer, een bankrekening en verzekeringen. Nu de Hongaarse kentekenplaten nog; dat is inmiddels ook op de rit.


Ondertussen hebben we een aannemer gevonden die over twee weken begint met het plaatsen van een nieuwe keuken in het hoofdhuis en in het gastenverblijf, de douchecabine verwijderen en een inloopdouche met zitje realiseren en de dakkapelletjes van het gastenverblijf schilderen. Daarna hebben we nog veeeeeeeeeeel meer voor hem te doen. Maar het gaat allemaal langzaam......


Zelf zijn we al aardig druk in de tuin. Bladeren bij elkaar harken en elders weer neerleggen (op het tweede deel tuin voorlopig), boomstronken uitgraven op een omrand stuk in de tuin, de kiezelsteentje verwijderen met daaronder het zinloze worteldoek en vervolgens omscheppen.. Snoeien van enorme struiken, een geul graven tegen de kerkmuur omdat we daar bamboe willen planten. De vorige eigenaar heeft daar stukken steen en dakpannen begraven die we nu allemaal weer naar boven hebben gehaald en ook zolang op het tweede deel van de tuin hebben gestort. De garage leeggehaald en heringericht, vier kamers gewit. De garage wordt -hopelijk van de zomer al- weer heringericht want we willen twee mini varkentjes en twee mini geitjes erbij en de garage wordt dan weer stal zoals weleer.


Schreef ik dat hier alles langzaam gaat? In Nederland spannen ze momenteel de kroon. We hebben het er al kwijlend dagen over: drop. Gjalt heeft een online winkel in Nederland gevonden en we verlekkeren ons aan alle soorten, smaken en vormen van drop. Op 23 februari besluiten we dat het zonder drop niet langer houdbaar is en bestellen uiteindelijk 13 soorten met een gewicht van 13,3 kilo. Op 25 februari krijg ik een mail dat de bestelling verzonden is die vervolgens tot 5 maart (!) bij PTT in het export depot blijfst staan. Sinds hedenmorgen is het pakket in Hongarije, is het zaterdag en zullen we dus echt nog tot maandag moeten wachten....


Leuk is dan weer wel dat mijn Nederlands Zooplus account gewoon meeverhuist is inclusief mijn gespaarde punten zodat mijn eerste bestelling hier ook onderweg is.


Als ik een volgende blog schrijf zal deze over ons leven hier en nu gaan: wat is leuk, wat niet, wat valt enorm mee of enorm tegen, wat is hier nou echt vreemd en wat voor idioterie maken we hier mee?


Voor nu gaan we weer even wijnen. '' Cheers!'

60 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven