Ggggggrrrrrrrrrrr!

Archie, een schat van een knuffelhondje die graag tegen Gjalt aanligt: op de bank of op bed, het maakt hem niet uit. Alleen, als hij slaapt en Gjalt aait hem is de kans dat hij een beetje gromt. Dat is al vanaf het begin zo maar is in de loop van de tijd aardig wat minder geworden. Op zich is een grommetje wel verklaarbaar: hij ligt immers heerlijk veilig te slapen en dan schrik je soms van een plotselinge aanraking. Dus aait Gjalt hem niet meer als hij tegen hem aan ligt te slapen. Dat wil zeggen: als hij eraan denkt om het NIET te doen. 😉


Op bed is hij inmiddels gewend dat een mens zich beweegt en hij daarmee dus ook en dat hij dan niet mag ‘snauwen’. Daarvoor hebben we hem welgeteld één keer wel vijf minuten van het bed afgestuurd; een vreselijke straf voor ons ventje.


Nog een succesje: Archie blaft niet meer in de auto! Mocht hij zich vergissen dan is “Archie, stop” voldoende. Natuurlijk mag hij wel naar een andere hondje blaffen onderweg maar de hele weg blaffen van pure opwinding ( en dat is hard hoor)……..nu piept en kreunt hij alleen en dat is een stuk aangenamer voor ons gehoor.



Bonita is zeker zo’n grote knuffel maar zij komt niet op de bank of op bed; dat wil ze niet. Als we ’s avonds gaan slapen krijgt ze van mij nog een paar aaien in haar mand of waar ze dan ook ligt. Zo ook vorige week. Gjalt had haar een dekentje omgedaan omdat het al wat frisser was ’s nachts en ik trok het dekentje al knuffelend nog een beetje over haar hoofd. Onbewust hoorde ik: “Ggrrrr”. Ik zeg onbewust omdat het de volgende avond pas tot me doordrong.


De volgende avond deed ik dus weer hetzelfde met het dekentje waarop Bonita haar hoofd draaide en in de lucht hapte. Wááát?? Zag ik dat nou goed, wilde ze mij ‘happen’? “Wat is dat nou?”, vroeg ik haar hevig teleurgesteld en een beetje geschrokken en stapte verdrietig in bed.


Na goed over dit voorvalletje te hebben nagedacht begreep ik haar reactie: door de deken een beetje over haar hoofd te trekken voelde ze zich niet veilig meer in haar mand, had ze geen controle meer en heb ik haar in haar persoonlijke ruimte aangetast. Als ik zoiets niet wil stuur ik haar tenslotte ook weg.


“Ik kom je ’s avonds in je mand geen welterusten meer knuffelen; ik heb de boodschap begrepen, Bonita’. Wat nou het mooie aan dit hele gebeuren is, is dat Bonita sindsdien bijna elke avond, zodra ik lig, naar mijn kant van het bed komt om welterusten te knuffelen! Duidelijk verhaal toch?


Gelukkig is ze nog steeds mijn grote knuffelvriendin en is dit nu uitgepraat. 😉

16 keer bekeken
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now