Hoe kóm je erbij?

Tsja, hoe kom je erbij om te gaan emigreren? Dat is iets dat in de loop der jaren ontstaat en groeit natuurlijk. Dat we dit al jaren van plan waren maar nog niet wisten hoe of wat en waarnaar toe blijkt uit de aankoop van een stuk grond in Gambia in 2001. Daar hebben we uiteindelijk vier appartementen op gebouwd ( die verhalen zal ik je besparen: ze staan beschreven in het boek ‘Compound in de Tropen’ van Simon Boulanger wat een synoniem is van…..) die we aan toeristen verhuurden maar dat we in 2005 weer hebben verkocht omdat de betrouwbaarheid van de informatie van de gemiddelde Gambiaan niet zo hoog ligt en ze je op afstand van alles wijs kunnen maken over dingen die stuk zijn gegaan en dringend gerepareerd moeten worden. En je dus moet betalen al weet je nooit zekere waarvoor….. Detail waar je mee kunt doen wat je wilt: de appartementen zijn verkocht aan een Belgisch echtpaar die het tot de dag van vandaag nog steeds in bezit heeft.


In 2007 had Gjalt alweer een ondernemend plan: een winkel van sinkel-

achtig iets opzetten in Gambia. 'Er zijn hier zat partijen te koop van van alles en meer die ook daar nog voor de mensen betaalbaar zijn'. Uiteindelijk varieerde het assortiment van trainingspakken en babykleding tot fluitketels. Deze laatste waren vreemd genoeg het eerst verkocht. Deze winkel hebben we ongeveer een jaar gehad maar ook hier waren de mensen die we als personeel hadden aangenomen er vaker niet dan wel. Hardleers? Welnee.....

En dan begint het in 2008 alweer te kriebelen en besluiten we weer een stuk grond te kopen maar nu in Europa. Met veel surfen en contacten leggen komen we in 2011 in Roemenië terecht bij een echtpaar dat ons op tournee neemt langs een aantal kavels die ons qua ligging wel wat leken. Bijkomend voordeel was dat dit echtpaar jaren in Nederland had gewoond en gewerkt dus de communicatie vlotjes verliep. De kavel waar we meteen alle twee weg van waren bleek toevallig van henzelf te zijn en ligt in Cacova Iieri, in het Apuseni gebergte. De bedoeling van deze koop is tweeledig: oudedagvoorziening en er ooit een houten huis op laten bouwen. 'Wat vind jij El?' 'Deze nemen we! Hij is leuk!' En zo geschiedde.



Deze kavel hebben we nog wel maar hij is in de verkoop en bijna tegelijkertijd met onze emigratie is er een bod op gedaan dat we hebben geaccepteerd. Vanwege allerlei reisbelemmeringen is afgesproken in februari naar Roemenië te gaan om de koop af te ronden maar we proberen op alle mogelijke manieren de advocaat die ons ook bij de aankoop heeft bijgestaan te machtigen om alles voor ons te regelen. Genoemde reisbelemmeringen zullen namelijk voor ons voor onbepaalde tijd van kracht blijven.

Inmiddels hebben we respectievelijk in 2017 en in 2019 een Spaanse asielhond geadopteerd: Bonita en Archie. We waren al blije baasjes van kater Suske en poezen Wiske en Schanulleke. Dit is van belang in het hele verhaal omdat wij de honden nooit hebben geleerd alleen te zijn: we werkten alle twee namelijk hoofdzakelijk thuis. Als de een niet thuis is, is de ander wel thuis, zo gaat dat bij ons.

Goed, met deze informatie vooraf kan het verhaal beginnen van ‘Hoe kóm je erbij?’

Ik denk dat het oktober of november 2019 is geweest dat Gjalt vroeg: ‘Heb je eigenlijk al eens bekeken of je niet eerder met pensioen kunt?’, wetende dat ik altijd heb gezegd dat ik niet langer dat tot mijn 63e wil werken maar dit eigenlijk toch met een jaar heb uitgesteld omdat de pensioengerechtigde leeftijd diverse keren is verhoogd. Hmmm, deze optie zit nog niet in mijn systeem en eerlijk gezegd dacht ik dat hij zich anders alleen zou voelen als pensionado: in maart 2020 kon hij tenslotte al de boel de boel laten. Er gaan enkele dagen voorbij en de vraag heeft zich in mijn hoofd ingevreten: ‘Ja, ik wil’. Maar kan het ook en wat kost me dat dan? Inloggen bij beide pensioenfondsen waar ik wat te halen heb, en maar schuiven met die balkjes van 64 jaar naar 63 jaar en 1 maand, naar 63 jaar en 4 maanden; we zijn niet meer te houden! De verschillen blijken minimaal te zijn en voor een tientje per maand blijf ik niet langer loonslaaf.

Het is klip en klaar dat het kan en dan willen we dus ook weg. Naar Roemenië waar we de grond al hebben? Daar moeten eerst nog een model houten huis dat ons aanstaat en de bijbehorende bouwer gezocht worden en als dat een feit is moet Gjalt daar heen om te zien hoe de bouw gaat en een en ander begeleiden. Dan hebben we het al gauw over een week of zes…. ‘Dat kan niet met de honden! Ik kan misschien wel iemand vinden die meehelpt met ze uitlaten -tegen betaling- maar een week of zes lang vier keer per dag? Nwah, dat zie ik niet zo zitten: geen zin in. Vanzelfsprekend is hier uitgebreider over gesproken maar het is niet haalbaar.

Spanje, Portugal, Frankrijk, we hebben het onderzocht maar in Europa heb je te maken met een verdragsbijdrage die via het CAK wordt geïnd. Deze bijdrage is hoger naarmate de gezondheidszorg in het betreffende land op een hoger niveau ligt. Door wie dat is onderzocht en/of bepaald weet ik niet... Niet een beetje hoger maar schrikbarend hoger. Inmiddels hebben we de insteek dat we dat geld liever opeten en -drinken en ons in ons doelland desnoods particulier (bij)verzekeren. Onnodig te vermelden dat we ook niet overal willen wonen natuurlijk. Europa zal wel moeten omdat anders ons pensioen blijft waar het is, op een enkel uitzonderingsland na. En dat gun je je geboorteland niet.

Dus na Roemenië is Hongarije aan de beurt. Lang leve internet waar keuze genoeg is aan (zeer) betaalbare koopwoningen. Nou moet ik nog vertellen dat we geen van tweeën ooit in Hongarije zijn geweest en de regio's alleen kennen van de verhalen op internet. Het heeft daarom ook nog even geduurd voordat we zeker wisten in welke regio we willen zitten: heuvelachtig gebied in Somogy, Tolna of Baranya. Dan hebben we het over midden/zuid-west Hongarije. Dagen, weken zitten we te surfen: Gjalt komt met een lijstje met huizen die hem zo op het oog wel wat lijken en ik uiteraard ook. Dan de lijstjes samen bekijken en -of de vorm van het huis ons niet bevalt, er teveel aan moet gebeuren, de grond te weinig is, er geen opstallen zijn- er is voor tenminste één van ons vaak wel een reden om een huis van een lijstje af te halen. “Vind je deze echt niet leuk? Kijk die pilaren dan, wat mooi De keuken valt ook nog wel mee en de grond erbij is groot genoeg'. 'Nee, ik vind hem gewoon niet mooi, ik word niet blij van dit huis.' Lijstje na lijstje wordt gemaakt en we houden bij wat er nieuw bijkomt. Het lijstje blijft zo rond de drie of vier objecten groot. Uiteindelijk zal toch één van ons naar Hongarije moeten afreizen om 'live' te zien wat er van het foto aanbod en de bijbehorende informatie klopt.:Gjalt. Ondanks dat we er al uit waren dat je een huis en de omgeving waarin deze staat beiden moet zien en 'voelen'...... Gjalt weet wat ik mooi vindt ( we gaan voor een Swabische boerderij), over de omgeving is uitgebreid gesproken en bij hem voelt het eerder niet goed dan bij mij, dus het moet zo kunnen. Vanwege de honden, weet je nog? Inmiddels heb ik iemand gevonden die met Archie kan en wil lopen: Patty. Patty is een paar keer over de vloer geweest om de klik te zien en wederzijds te wennen en als ik nu zeg: 'Dáááááár is Patty' worden Bonita en Archie helemaal enthousiast. Dat probleem is opgelost.

Ons huis staat in de verkoop via een internetmakelaar; we wachten even rustig af als een visser die naar zijn dobbertje tuurt.

Begin maart gaat Gjalt naar Hongarije om drie huizen te bekijken; twee met een Nederlandse makelaar en een met een Hongaarse makelaar. Persoonlijk vind ik het een enorme opgave: alleen met het vliegtuig en dan ook nog eens met een taxi en een trein in een totaal vreemd land! Maar Gjalt heeft het geflikt: alles is prima verlopen dus de voorbereidingen waren goed. Het land vindt hij inderdaad mooi, de huizen verschillen nogal. De huizen via een Nederlandse makelaar zijn pet. Vooraf gevraagd of deze in goede staat zijn en 'Zeker, hoeft weinig aan gedaan te worden; je kan er zo in'. Nouououou...dat is niet helemaal waar als je een huis ziet waar hooguit de binnenmuren ermee door kunnen. Het ene huis dat we op ons lijstje hebben staan van een Hongaarse makelaar voldoet eigenlijk helemaal. Het huis is goed, leuke details, kleuren, bijgebouwen, omgeving, het klopt allemaal.

Na vijf dagen komt Gjalt dus thuis met zijn verhalen en foto's en ja: ik vind het huis helemaal passen. Er gaat een bod uit en na wat heen en weer ge-emmer zijn we het eens, het huis is overigens van een Belg). Nu komen er twee problemen om de hoek kijken: ons huis is niet vreselijk in de belangstelling en er schijnt iets met een virus te zijn. (het spijt me maar ik krijg het welgemeend mijn strot niet meer uit). De overwaarde van ons huis is nodig om een ander huis in Hongarije volledig te kunnen betalen. Je doet een aanbetaling van 10%, vervolgens binnen drie maanden de resterende 90%. Hypotheek krijg je daar niet: cash geld, dat moet men hebben.

Vervolgens sluiten de grenzen en dus moet de koop ook in de koelkast om uiteindelijk helemaal van tafel te verdwijnen omdat niet gegarandeerd kan worden dat het huis er -als we er ooit terecht kunnen- nog net zo uitziet als Gjalt hem gezien heeft.

De grenzen gaan in de zomer weer open maar ons huis is nog niet verkocht. Tweemaal is er een bod gedaan waar we niet van onder de indruk waren ondanks dat we toch graag willen vertrekken. En een internetmakelaar in Drenthe...??? Nee, dat blijkt zijn tijd ook er ver vooruit te zijn dus toch maar een reguliere makelaar in de hand genomen die voldoende belangstellenden had voor een bungalow in Emmen. Al snel bleek dat dit verre van de waarheid was en hebben we noodgedwongen de druk er flink opgezet en gehouden bij deze makelaar: tenslotte hebben we intussen ook een soort van haast gekregen. Er zijn wat e-mails geschreven en telefoontjes gepleegd. (Wat zullen ze blij zijn dat het toch gelukt is en ze van ons af zijn). Helaas kan ik geen reclame voor ze maken.

Ondertussen blijven wij op het oog stoïcijns lijstjes aanleggen/wegstrepen. Plotseling lopen we meer en langer in het bos dan normaal aangezien er opeens toch een blikje huizenkijkers is opengetrokken. Na een week of twee constant het huis schoonmaken en het bos ingestuurd te zijn is er een bod: een goed bod. 'Hap.' Nog eens kijken en nog eens en …...na een oeverloos gezwam over bouwkundige keuring voor of na het tekenen van de koopakte (waarin deze voorzien was) en overig pietluttig en dus tenenkrommend gebrabbel is er getekend en kunnen wij eind oktober weg als de financiering van de koopster rond is! Denken wij...

Het is begin augustus als Gjalt voor de tweede keer alleen naar Hongarije reist met een drietal objecten op de verlanglijst. Er is één object dat er uitspringt en waar ik ook helemaal weg van ben: het boerderijtje in Lápafö. Dit huis is van Nederlanders, de verkopende makelaar is Nederlander maar die vertrouwen we niet (daar is ook voldoende over te vinden op internet) dus gaan we verder de onderhandelingen in met onze Hongaarse makelaar. We komen prijstechnisch tot elkaar maar uiteindelijk strand deze koop ook. De info verloopt wat stroef en de overdrachtdatum van ons huis is dan nog wat vaag terwijl we dus wel binnen enkele maanden 100% zouden moeten betalen.

Gek worden we ervan. 'We zullen anders moeten gaan denken want dit werkt zo niet. Misschien kunnen we toch beter eerst wat huren en dan gaan we samen wel verder naar huizen kijken'. Er is niet veel te huur voor minder dan een jaar maar we vinden een mooie boerderij die we voor een maand of zes kunnen huren. 'Nou, vooruit, het is in Hongarije niet gewoon maar de honden mogen ook binnen.' Lekker soepel allemaal.....onze eigen meubels erin zodat er niet te zeuren valt.

Afgesproken dat we 24 september naar Hongarije vertrekken, iemand gevonden die ons met een huurcamper daarheen wil rijden, en verhuizer geïnformeerd maar gelukkig nog niet betaald want: de grenzen gaan op 1 september weer dicht. De financiering van de koopster bleek intussen goedgekeurd te zijn en eind oktober moeten we onze woning uit. Overleg met de koopster is geboden en gelukkig voor ons gaat de verkoop van haar eigen huis ook niet zo voorspoedig als haar was voorgespiegeld zodat we de termijn van overdracht kunnen doorschuiven naar 4 december.

En dan? Ja, dat is een goede vraag! 'Misschien moeten we gewoon wat kopen in Roemenië', stelt Gjalt voor.' Snel schakelen als er iets in mijn hoofd zit is mij niet gegeven waardoor dit na een paar dagen weer op de lijst komt en we internet afstruinen naar koophuizen in Roemenië. Kansloos. Niet zulke leuke woningen als in Hongarije, duurder, minder grond erbij. En weer wordt er een beroep gedaan op onze flexibiliteit: misschien een huis huren in Roemenië dichtbij de grens met Hongarije zodat we zo kunnen oversteken als het weer kan. Internet en Google translate slepen ons door deze slag heen. Op advertenties gereageerd, soms krijg je een reactie en soms niet. Twee keer verhuizen spookt ook door ons hoofd. “Eigenlijk wil ik dat niet'. Huren in Nederland dan vanaf dat we onze woning moeten verlaten? Dan kom je alleen bij vakantieparken uit die zonder rode blosjes op de wangen 950,- euro exclusief vragen per maand, wel met twee honden en twee katten. De twee parkieten hebben we maar niet meer vermeld. We houden toch een paar parken in ons achterhoofd voor het geval dat we anders tot het leger der daklozen moeten toetreden.

“Nu ons huis verkocht is en we weten wanneer de overdracht is kunnen we evengoed alsnog dat huis in Lápafö kopen die we alletwee zo leuk vinden', opper ik op een morgen. 'Als de grenzen dan weer opengaan kunnen we zo vertrekken'. Mirs en maars, voors- tegens worden afgewogen: we doen het!

En dan begint het dus pas.....wordt vervolgd!

64 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

DE reis