Honden-, katten- en vogelkinderen

Het is alweer een tijdje terug sinds de laatste blog dus hoog tijd voor een update.


In augustus 2014 hebben we 4 parkieten gekocht en achteraf bleken dat drie vrouwtjes en 1 mannetje te zijn. Jaja, dat heet anders ik weet het, dus: drie poppen en een mannetje. Donald en Katrien waren eigenlijk al meteen een setje waardoor Sjors en Sjimmie feitelijk buiten de liefdesboot vielen. In de herfst van 2019 overleed Donald onverwachts: hij lag ’s morgens dood in de kooi. Al snel werd ook Katrien minder; met haar zijn we nog bij de dierenarts geweest maar in mijn belevenis hebben ze maar 1 soort druppels als een parkiet ziek is……ik heb het geprobeerd maar de derde dag stierf ze alsnog in mijn handen……. Sjors en Sjimmie bleven dus over, Sjors de blauw met witte pop en Sjimmie de groen met witte. Sjimmie was er erg goed in om Sjors ‘aan het lachen’ te maken met haar gekke capriolen! Ze had een vergroeid snaveltje dat ik elke twee weken een beetje bijknipte zodat ze er verder geen last van had. Ik vond haar op een morgen op de bodem van de kooi waar ze de kracht al niet meer had om omhoog te vliegen. Haar nu oppakken zou misdadig zijn geweest……binnen vijf minuten was ze overleden. We hebben haar achterin de tuin begraven. Kun je een vogeltje ook zo missen? Ja.....ik wel. Sjors vond het allemaal maar wat vreemd en -wetende dat een parkiet niet graag alleen zit- hebben we de volgende dag al een vriendje voor haar erbij gekocht. Een mooi lichtgrijs ventje die we als eerbetoon aan Sjimmie, Timmie hebben genoemd. Gelukkig hebben Sjors en Timmie een superklik, ondanks dat zij zoveel ouder is. ;)



Suske rommelde rustig verder op zijn homeopathische druppeltjes totdat hij wat benauwd werd. Hup, naar de dierenarts waar hij een infectie aan zijn luchtwegen bleek te hebben. Naast een prikje kreeg hij meteen 10 dagen antibiotica mee. Om niet alles door elkaar te gebruiken zijn we even met de homeopatische druppels gestopt maar geven hem wel elke dag een theelepeltje zalmolie en een half vitaminepilletje door zijn sausje heen; we gaan proberen of dit ook voldoende resultaat geeft want dan laten we de homeopatische druppels verder voor wat ze zijn. Gelukkig is Sus inmiddels niet meer zo benauwd en snottert hij weer een beetje zoals altijd. We hebben hem niet durven laten inenten voor Rabiës zoals Wiske en de honden maar we hebben een verklaring van de dierenarts dat hij niet geënt kan worden vanwege een ‘immunity disorder’. Het supergrappige aan Suske is dat hij nog steeds meer een klein beetje hondje wordt: 's morgens als Archie en Bonita eten krijgen staat hij uit hun drinkbak te drinken en wil hij soms ook best een klein hapje van dat lekkere hondenvoer. Hij is eigenlijk altijd in hun buurt, zo leuk vindt hij ze. Dit genoegen is meestal wederzijds zolang de honden niet denken dat hij aan hun eten of aan hun botje wil zitten.



Wiske heeft het kantoor van Gjalt tot haar woonruimte verklaart: ze zit, ligt en slaapt op het bureau. Haar brokjes staan daar en het natvoer krijgt ze ook graag ter plaatse bezorgd. Geen punt voor mijn foreverbaby natuurlijk! Na haar de hele zomer elke dag ( en vaak tegen haar zin hoor) te hebben gekamd is haar vlooienallergie alweer ruim over de top. Zolang je blijft kammen en natuurlijk zo af en toe wat vangt, weet je dat je goed bezig bent: de korstjes op haar lijfje – al na 1 vlooienbeet- zijn bijna weg. Zo af en toe komt ze de keuken inwandelen en laat zien dat ze allesbehalve bang voor Archie en Bonita is. Helemaal geweldig is het dan als Archie opeens voor haar wegrent: je ziet haar zelfvertrouwen groeien! Het is een eersteklasknuffeltje!



Schanulleke is natuurlijk nog bij ons, helaas in een andere vorm dat we graag hadden gewild. Tutje en Tjibbe hebben we vorige maand laten opgraven uit hun grafjes op de dierenbegraafplaats en ze alsnog laten cremeren zodat ze ook mee kunnen als we gaan emigreren.



Bonita maakt zich nog altijd druk om mensen die in haar straat lopen; laat staan als daar een hond loopt. Soms is het wat minder maar dan hebben we al een stuk wandeling achter de rug; het is de spanning van het naar buiten gaan en een buurhond die ze niet mag. Nu ze vier keer per dag een portie eten krijgt is haar maagprobleem opgelost. Met een beetje pech moet ik nog wel eerst een paar klodders natvoer in mijn hand pakken om haar aan het eten te krijgen maar er zijn ergere dingen. Onder het uitlaten kijkt ze regelmatig om of baasje en Archie nog wel volgen en moet ze kwispelend naar baasje toe – alsof ze hem een paar uur niet gezien heeft- krijgt de verwachte dikke knuffel en dan kunnen we weer verder. Thuis ligt ze ook steeds vaker op haar rug als je langsloopt.....het is zo'n heerlijke knuffelkont voor ons! Visite gedoogt ze zolang ze maar blijven zitten als ze ze nog niet zo goed kent, haha. Het is dus eerst de vinger opsteken als je bij ons naar de toilet wil en je bent nog niet vaak genoeg langs geweest.....



Archie is een ventje waar altijd geluid uit komt: is het geen heerlijke diepe zucht dan zijn het wel gelukzalige knorretjes of opgewonden gepiep, ‘gepraat’ of geblaf (vanwege het absolute gebrek aan geduld). Gelukkig doet hij niet in alles Bonita na en hoeven we hem niet korter te houden als er tijdens het uitlaten iemand aan komt lopen bijvoorbeeld: zolang ze doorlopen is het goed. Blijven ze staan dan heeft hij dat liever niet want eng zijn ze hoor, die mensen. Er bestaat voor hem bijna geen groter genoegen dan slapen en eten. Dat gaat hem beide erg goed af! Als er visite in huis is wint zijn verlegenheid het van de mogelijkheid dat er een hapje afvalt. Een aaitje mag ook en als hij het dan toch nog eng gaat vinden komt hij even dicht tegen baasje of vrouwtje aanzitten.



Enkele weken terug zag ik in de Nieuwsbrief van Stichting Dierenmissies (via welke stichting ook Bonita en Archie zijn geadopteerd) een hondje staan die als twee druppels water op Archie leek. Ik liet de foto aan Gjalt zien en vroeg hem wie dat was. “Archie”. Nee dus, het was een meisje die Nala heette, ongeveer net zo oud als Archie; het kon zomaar zijn tweelingzusje zijn! Afgelopen week vond Gjalt dat we Nala misschien ook zouden moeten adopteren.......gelukkig kon ik hem geruststellen omdat zij al was geadopteerd. Het wordt anders misschien ook wel wat veel om mee te nemen naar een ander land......;)



Inmiddels kijken we allemaal uit naar onze emigratie, die eigenlijk de 24e van deze maand zou plaatsvinden maar alweer verzet is vanwege het al dan niet open zijn/blijven/gaan van bepaalde grenzen. Er is ook nog een noodplan voor als de beoogde grenzen niet meewerken maar daar komen we dan later nog op terug. Als we dan eindelijk gaan, gaan we vermomd als de ‘Ark van Noah’. We huren dan een camper waarmee neef Jan met partner Jolanda bereid is gevonden ons met twee honden, twee katten en twee parkieten naar onze bestemming te brengen. Hierdoor hoeven de honden niet in een bench en de katten niet in een reismand, kortom voor allemaal een stuk aangenamer. Alle veiligheidsdraaiboeken voor onderweg zijn al uitgebreid uitgedokterd en doorgenomen, van tuigjes voor de katten en eventueel een kattennet tot dubbele lijnen voor de honden.


Ik ga ook proberen een eigen versie van 'Ik vertrek' te maken en die in delen te publiceren zodat ik eerst de gekste stukjes er tussenuit kan halen natuurlijk. Wordt vervolgd.

43 keer bekeken
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now