Pleegzuster bloedwijn


Gezien ons plan om deze zomer te emigreren en het zoeken van een huis voor Bonita en Archie, Suske en Wiske en voor ons (ongeveer in die volgorde) zal Gjalt enig moment een aantal dagen naar Hongarije moeten om een aantal huizen die door ons vooraf zorgvuldig zijn geselecteerd te gaan bekijken. 'Het gevoel van' komt dan natuurlijk op de eerste plaats en daarna of en wat er nog aan het huis moet worden gedaan. Waar het hier dan om gaat is dat ik onmogelijk in mijn eentje vier keer per dag Bonita en Archie kan uitlaten. Hoofdzakelijk door hun enorme getrek en druktemakerij bij het zien van een andere hond bijvoorbeeld: voor ik het weet lig ik mogelijk plat op straat.


Pension en honden uitlaatdiensten zijn bij ons uit den boze dus gezocht naar iemand die samen met mij de honden (in dit geval Archie) wil uitlaten. Geslaagd! We hebben contact gekregen met een hele rustige vrouw waar we – zoals inmiddels is gebleken- altijd een beroep op kunnen doen. Ze komt eens in de 1 a 2 weken de honden mee uitlaten zodat ze vast wat aan haar kunnen wennen. Waar we vooral nieuwsgierig naar waren was hoe de honden op haar zouden reageren. Bonita maakt zich druk om iedereen die hier binnenkomt tot ze gaan zitten en dan weer als ze opstaan..... Archie vindt iedereen eigenlijk eng. Onze hulp is de rust zelves en blijft kalm staan en ziet wel wat er gebeurd waardoor de lol er na een minuut of wat wel af is. Na een keer of drie is de drukte van Bonita binnen een paar minuten afgelopen en kan ze Archie onderweg voorzichtig een beetje aaien. Dat is dus alvast een grote zorg minder.


De as van Schanulleke heeft hier een paar weken op de kast gestaan totdat het bestelde urntje binnen kwam. De eerste die kwam was zonder gravering (foutje van het bedrijf) maar de volgende dag kwam dan toch het urntje met gravering evenals het urntje met gravering voor Tjibbe en Tutje die alsnog na al die jaren gecremeerd zullen worden en dan met ons meegaan. Het heeft nog enkele dagen geduurd voordat we er ons toe konden zetten de as van Schanulleke in de -door het foutje- twee urntjes te doen. Het paste nog niet en dus heb ik de rest in de achtertuin gestrooid op haar wandelpaadjes en het grasveld waar ze met de door haar gevangen muisjes speelde of gewoon lekker lag te genieten.



Suske met zijn chronische niesziekte die inmiddels als liefkozende bijnaam ‘ons snotkevertje’ heeft gekregen doet het nu best wel goed. Omdat te vaak antibiotoca geven geen optie is en de dierenarts niet veel verder komt dan neusdruppeltjes met antibiotica moesten we wel verder zoeken.


Een week of zes geleden kwamen we na veel, heel veel en heel lang, zoeken op de website van Simicur terecht: een homeopatisch dierenarts. Uit informatie op de website bleek dat er voor chronische niesziekte twee soorten druppels nodig zouden zijn om dit op termijn tegen te kunnen gaan. Omdat je alles voor je dierenkind over hebt, probeer je ook van alles. Dus twee flesjes besteld en in de loop van de weken de hoeveelheid druppels en aantal malen toedienen aangepast tot we een spoor van verbetering zagen.


Suske krijgt nu 4 keer per dag 12 druppels Hoestcur en twee keer per dag 15 druppels Glandulacur. Best een belasting voor hem nu we het via een spuitje, aangelengd met wat druppels water in zijn bek geven zodat we zeker weten dat alles binnenkomt. Homeopatische middelen werken langzaam, dat weten we maar nu, na een week of zes dus, zit er nagenoeg geen bloed meer in zijn snot! Ja, hij is nog wel steeds snotterig maar het resultaat tot heden geeft ons toch zeker hoop dus gaan we dapper door. Daarnaast loop ik als mantelzorger de hele dag met zakdoekjes op zak om regelmatig zijn neus ‘te snuiten’. Klinkt misschien gek maar hij heeft inmiddels wel al geleerd door zijn neus ‘te blazen’ als er teveel snot zit. De schat vindt ook bijna alles goed.


Minstens een keer per week slaapt een van ons ook bij de katten wat ook positief werkt vanwege de exclusieve aandacht. Het is namelijk zo dat Suske geen gevaar ziet in zijn hondenvriendjes en dus ook maar zo zijn kop over de rand van de mand van een van hen steekt; of ze nu slapen of niet. Bonita was daar eerder ’s nachts niet echt van gecharmeerd en Archie waarschijnlijk ook niet…… Hij is al geïrriteerd als je per ongeluk tegen de bank aanloopt waar hij op ligt te slapen. Daarom kunnen de katten ’s nachts niet ook in de slaapkamer, wat best jammer is, maar ter compensatie maak ik altijd een heerlijk bed voor ze op de bank van een dekbed, kussen en een lekkere deken.




Bijkomend voordeel van Glandulacur lijkt dat het ook zou werken bij oorontsteking. Dus krijgt Archie sinds een aantal dagen de druppels door zijn eten. Hij heeft niet echt een oorontsteking maar 1 oor blijft wat gevoelig en daar krabt hij ook – te vaak- aan. We gaan het zien over een week of wat!




En dan hebben we Bonita nog die zo af en toe gras eet, wat natuurlijk geen probleem is, tenzij ze het doet om haar gal te spuwen zogezegd. Dus krijgen de honden nu over de dag verdeeld vier keer een portie eten; de ene keer blik en de andere keer brokken. Zeker na de laatste uitlaatbeurt zodat de maag van Bonita 's nachts gevuld is en de gal niet terugloopt. Daarnaast ‘Pur’ voor de maag gekocht wat ze nu sinds een ruime week door het eten krijgt en mede waardoor ze tot heden niet meer heeft gespuugd.




En Wiske? Wiske eet haar knabbeltjes, is wat afgevallen omdat ze -veel- minder snoepjes krijgt en huppelt vrolijk knuffelig rond als ze niet slaapt of ligt te soezen. De forever baby met haar schattige gil-miauwtjes doet het gelukkig geweldig!




Je ziet dat ik -wat dieren betreft- eigenlijk in de wieg ben gelegd voor een soort van ‘pleegzuster bloedwijn’. Gelukkig dat ik daar voor hen -in tegenstelling tot voor mensen- een engelengeduld voor heb.

29 keer bekeken1 reactie
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now