Vakantie? Nee, dank je.

“Ga jij nooit met vakantie?” wordt mij weleens gevraagd. “Nee, ik heb harige kinderen” zeg ik dan.


“Maar je kunt de katten toch in pension doen?” “Nee, dat kan ik niet”. En vertel vervolgens het verhaal over Tjibbe die ook op mijn site te lezen is.


“O, maar dan kun je toch iemand vragen of ze de katten bij je thuis willen verzorgen?” “Nee, dat kan niet”. En vertel dat we dat in Zwolle 1 keer hebben laten doen door onze buren voor 4 dagen. Toen hadden we Tjibbe en Suske samen. Het bleek dat Tjibbe bang voor de buren was en naar zolder stoof dus haar wat natvoer geven was geen optie maar ook weer geen ramp zolang er brokjes zijn. Het grootste probleem was een buurkat die brutaal binnen kwam om de brokjes op te eten. Tjibbe noch Suske durfde hem weg te jagen….


En dat was toen, maar nu ben ik nog voorzichtiger geworden want hoe weet ik of Schanulleke wel met regelmaat thuiskomt zoals nu? Nog daargelaten dat zij en Wiske vreemde mensen niets vinden. Hoe weet ik of het iemand opvalt als ze nou eens niet thuiskomt? Hoe weet ik zeker dat Suske of Wiske niet per ongeluk naar buiten glipt als iemand even niet oplet? Hoe weet ik dat ze de katten – ongeacht of ze in de patio zijn of niet- op tijd naar binnen halen?


Er zijn mensen die een kat pas missen als die een aantal dagen niet thuis is geweest. “Ach, hij is wel eens vaker een paar dagen weg”. Zo'n katteneigenaar ben ik niet en ik heb ze geleerd om te komen als ik roep of fluit. (als het kan en als ze me horen natuurlijk, maar als dat hier en nu niet is dan is dat over een half uur wel zo).


Daarom gaan we nooit meer met vakantie en daarom hebben we ons leven en dat van de katten verrijkt met een buitenlandse adoptiehond: Bonita! En de tweede buitenlandse adoptiehond -en hopelijk maatje voor Bonita- is al voor ons gereserveerd: Archie.

16 keer bekeken1 reactie
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now