Wat is er allemaal gebeurd daar?

Om in de warhoop van indrukken en herinneringen van de laatste 12 maanden iets van een logische volgorde te creëren heb ik een lijstje met steekwoorden gemaakt zodat een gebeurtenis rond kerst niet schijnbaar in een periode van echte hitte valt.


De winter die koud en lang was, is in mijn beleving en kort samengevat het beste als een donker gat te omschrijven. De dagen waren kort, de kamers donker door de kleine ramen en donkere tegels of donker hout op de vloer. Duister vind ik -terugkijkend- ook de kamer van 25 m2 die we als enige warm konden krijgen omdat er niet genoeg ampère aanwezig was om ook in andere kamers een elektrische kachel aan te zetten. Nee, geen houtkachel branden zonder dat de schoorsteen geveegd is en geen tegelkachel als de schoorsteen nog opnieuw moet worden opgemetseld. Dus hebben we in de enige warme kamer een maand of 4 geslapen, gegeten en gedronken samen met twee honden, twee katten en twee parkieten. Neem gerust van mij aan dat hier wat afleveringen van “Murder, she wrote”zijn geschreven.


De komende winter zijn we gelukkig voorzien van voldoende verwarming in alle kamers. Er zijn in het voorjaar eindelijk overal leidingen getrokken en electrische kachels opgehangen.


Een dag voor kerst gaat de deurbel en staat buurman Joszeph voor het hek met een bord met daarop vier gebakjes. We denken dat het met kerst te maken heeft en bedanken hem hartelijk met het ene woord Hongaars dat we daarvoor kennen. Hartstikke aardig van ze!


We liepen met de honden vaak een straatje schuin tegenover ons huis in met een lampje op het hoofd om iets meer te zien. Kerstavond lopen daar drie zigeunerjongens met elkaar te klieren; zo te zien met een drankje teveel op. Eén van hen komt grijnzend recht op Bonita en mij aflopen, lastig want Bonita kort houden en de knul ontwijken is niet makkelijk.. “Doorlopen” en een duw in mijn rug van Gjalt en we zijn er langs. Gauw naar huis; helemaal veilig voelen we ons niet.


Nog geen twee dagen later spreekt iemand ons in het donker voor ons huis aan. We verstaan er niets van en zijn – gezien de gebeurtenissen van een paar dagen terug- een beetje op onze hoede. We houden hem een beetje af en komen er de volgende dag achter dat het de buurman van twee huizen verder is. Wij zetten regelmatig meubilair of allerlei losse zaken bij ons hek neer wat dan binnen een half uur weg is. De volgende morgen komt hij langs en maakt met handen en voeten duidelijk dat hij al die spullen wel wil hebben. Helemaal goed! We hoeven maar aan te bellen en hij komt met zijn vrouw alles halen wat op dat moment weg kan.


Inmiddels hebben we ook een aantal mensen wat beter leren kennen en dus weer afscheid van genomen, hahaha. Er woont in de weg schuin tegenover ons huis een echtpaar met inmiddels drie kinderen. Zij is Nederlandse en hij Hongaars. We groeten de meeste mensen met 'Jo napot' waarop zij reageerde met 'Ik ben gewoon Nederlandse hoor.' Later raak je aan de praat, manlief kan met een en ander helpen -tegen betaling uiteraard en zo begint zoiets. We moesten om te beginnen een lacsim kaartje hebben; een adreskaart die je samen met een registratiekaart aanvraagt. Volgens de vrouw kan dat in Kaposvar maar de man corrigeert haar: 'daarvoor moeten jullie naar Szekszárd'. Dit is vijf kwartier rijden.... Mijn natuurlijke eigenwijsheid doet mij zoeken op internet naar de immigratiedienst in Kaposvar en welke comitaten zij bedienen. Ook onze regio dus! Van hieruit online een afspraak gemaakt en de aanvragen ingediend; geen enkel probleem ervaren. Het vertrouwen is nu dus al een beetje zoek. De man heeft hier nog een paar kleine klusjes gedaan zoals de zolder leegruimen en dan komt de auto weer ter sprake; we moeten een Hongaars kenteken hebben. “Ik ken wel iemand en die doet dat vaker'. We spreken af en alles gaat op zijn Afrikaans zou ik haast zeggen.....zo hoor je weken niets en dan twee keer op een dag. Maar er gebeurt verder niets. 'Je moet wachten op een brief' geeft de man aan als we voor de zoveelste keer informeren naar de stand van zaken. “Wat voor brief dan en van wie?' Tot op heden weten we het antwoord nog niet. De man en de tussenpersoon hadden er door onze vragen geen zin meer in en dus hebben we alle verdere afspraken die we met de man hadden staan ook meteen geannuleerd. De ware aard liet niet snel op zich wachten: als we langsliepen werden we zo ongeveer ter verantwoording geroepen en omdat we zulk gedrag negeren moet je gaan schelden natuurlijk, wat een aso's....'Hier heb ik geen zin in midden op straat', is het enige dat we hebben gezegd. Best, we regelen het kenteken via een ander en krijgen meteen een datum door wanneer het geregeld is. Ook voor alle andere klusjes hebben we al snel een ander gevonden.


Rond dezelfde tijd heeft Gjalt in een Hongaarse facebookgroep voor Nederlanders de vraag gesteld wie kan helpen met het richten en ophangen van de schotel van Canal digital. Echtpaar uit de buurt reageert en komt langs. Hij begint meteen (klinkt snel maar dat was allesbehalve zo), hoeft niets te lezen, boort door de vensterbank heen maar uiteindelijk hebben we wel tv. Het is een allesoverheersend betweterig wij-gericht echtpaar en daar kan ik slecht tegen. Ook zij vertellen ons dat we naar Szekszárd zouden moeten voor onze adreskaart. Toen ik erachter was gekomen dat dit niet het geval was en haar dat vertelde, reageerde ze eigenlijk niet. Kan ik ook al niet tegen. Dus dit contact fijntjes laten doodbloeden. Inmiddels hebben we Netflix en Discovery+, de schotel van Canal Digital hangt er nog voor de sier.


Bonita en Archie vinden het allemaal wel prima zo te zien. Lekker door de voordeur een grote tuin inlopen en sinds 2 oktober is de rest van de grond eindelijk ook helemaal omheind. Nu hebben ze dus daadwerkelijk zo'n 3000 m2 waar ze los kunnen lopen. Evengoed gaan we vier keer per dag met ze wandelen want het is niet de bedoeling om een 'drollentuin' te creëren. Opvallend is dat, in elk geval op onze grond en waar we verder lopen, geen teek te bekennen is! Bonita heeft er in het begin twee gehad en dat was het. Waarschijnlijk omdat er hier vlakbij paarden en koeien rondlopen. Hoe dan ook: hier ben ik heel erg blij mee, Helemaal als je bedenkt dat er hier teken zijn van wiens beet een hond kan overlijden. Suske en Wieks vinden het binnen ook prima. Was ik in eerste instantie bezig de tuin katveilig te maken, maar dat heb ik opgegeven: er staan eenvoudig gewoon teveel bomen waar ze in kunnen klimmen om dan te verdwijnen. Maar, zoals gezegd, vinden ze het binnen prima en talen ze er ook niet naar om naar buiten te gaan. Sjors en Timmie, de parkieten, staan de hele dag voor het raam en hebben het zo ook naar hun zin. Voor Suske hebben we tweemaal een dierenarts nodig gehad omdat hij benauwd was door zijn niesziekte en voor Bonita hebben we nieuwe tabletjes gehaald tegen haar artrose.











Rond februari zag ik een advertentie van een aannemer staan op facebook. We hadden nogal wat om te laten doen dus hebben contact gezocht waarna ze zijn komen kijken en een offerte hebben uitgebracht. De echtgenote sprak goed Engels dus de communicatie was wat makkelijker. Eind maart zouden ze kunnen starten. Van de referenties hebben we enkele nagetrokken en daar kwam eigenlijk niets negatiefs uit. Dus zijn ze hier begonnen en heeft dat alles bij elkaar zo'n vier maanden geduurd. Met een onderbreking van een maand omdat andere klanten dreigden weg te lopen omdat ze lang moesten wachten......wij zijn geen klant? Leg het ze maar uit. Soms was het een aardig Stan Laurel en Oliver Hardy scene: het echtpaar aannemer en twee werkmensen. Regelmatig staan er dan drie te kijken hoe de vierde werkt. Maar ja, we betalen alleen wat af is dus dat is geen ramp al kun je ze na een tijdje wel van je grond wegkijken, geloof me. Als ik ze in twee woorden zou moeten omschrijven wordt het “Onzelfstandige zelfstandigen”. Tig keer per dag werden dingen gevraagd zoals bestellingen die gedaan moesten worden, overleg over prijzen in winkels, dingen die toch niet kunnen zoals ze dachten, alternatieven....verzin het maar. Uiteindelijk is alles afgemaakt maar wel op zijn Hongaars: waarom 100% als 85% ook goed is. Daar ontkom je hier niet aan.


Omdat in het hoofdverblijf zoveel gedaan moest worden hebben we met alle dieren ook nog een maand of twee in het gastenverblijf gewoond. Niet gek en je komt er zo wel achter wat nog moet worden aangepakt, veranderd of verwijderd.


Het is in die tijd geweest dat ik een kitten zag lopen. “Daar loopt een poesje!” wees ik Gjalt onder het uitlaten van de honden, een paar honderd meter van onze grond vandaan. Ze heeft het gehoord en verstaan want nog geen uur later liep ze bij ons rond. Beetje schuw natuurlijk dus eten en drinken neerzetten op een veilig plekje en na een paar dagen kon ik al heel dichtbij komen en haar een beetje aaien. Ze was redelijk mager dus voedden we haar vier keer per dag. Er is nog een leeg schuurtje waar we een kattenmeubel in hebben gezet en een lekker warm mandje in de vorm van een pantoffel. Mickey noemden we haar totdat we constateerden dat het een meisje was: Minnie dus. De honden hadden haar natuurlijk ook al gezien en vanaf het moment dat ze beseften dat dit nu Minnie was, werd ze elke keer hartelijk door beiden begroet. Dit begroeten werd al gauw een wederzijds gebeuren, heel schattig. Na een week of twee kwam nog een kat in de tuin: Joel. Zeer geïnteresseerd in Minnie......wij lachten het weg, zo van: “wat een domme kater, Minnie is veel te jong”. Ondertussen werd Minnie in enkele sessies aan huis gevaccineerd en heb ik aan de dierenarts gevraagd wanneer ze gesteriliseerd zou kunnen worden. In Nederlander heb je de zogenaamde 'vroeg sterilisatie' vanaf dat ze 4 maanden oud zijn; hier doen ze dit pas na 7 maanden. Volgens de dierenarts eind september dus pas. Na haar laatste vaccinatie, de Rabiës enting vroeg ik hem of hij kon voelen of ze zwanger was; waarom ik dat idee maar steeds had weet ik eigenlijk niet maar hoe meer je er dan over leest hoe zekerder je er van wordt. '50 procent kans, ik kan het niet goed voelen' zei hij, 'maar aan de andere kant: ze is te jong.'



Nog twee weken later wist ik het zeker gezien haar lichamelijke veranderingen en zocht ik in mijn verhalen terug wanneer wij Joel hier hadden gezien en telde daar 63 dagen bij op. Ik wilde haar de laatste dagen zo mogelijk ergens opsluiten zodat ze niet ergens buiten zou bevallen, ook al omdat ze zo klein is en ik me afvroeg of dat wel goed zou komen. Een paar dagen voor de bevalling hebben we haar verhuist naar het gastenverblijf waar ze wel zelf in en uit kon lopen. Zondagmorgen ging ik weer kijken en zag dat de weeën waren begonnen, geen idee natuurlijk hoelang ze al bezig was en of het al persweeën waren. Ik word tenslotte niet gehinderd door enige kennis of ervaring. Ik heb het zo'n uurtje aangekeken en zag dat het niet zou lukken op de natuurlijke weg. We hebben de dierenarts in Kaposvar laten bellen door een Hongaars sprekende kennis en we konden daar gelukkig terecht. Taxi bellen zodat de honden niet ook mee hoefden, dat zou minstens een uur duren, te lang vonden wij. Dus de honden ingeladen en Minnie in haar mandje in een grote reismand voor een autorit van 3 kwartier. Daar aangekomen hebben we twee uur moeten wachten: er is geen intake of wat dan ook om te kunnen beslissen wie of wat het meeste haast heeft. En Minnie hoorde je met regelmaat kreunen.....wat we bang haar te verliezen. Het blijkt dat operaties a la minute worden uitgevoerd en de pech was dat de twee honden voor ons ook een operatie moesten ondergaan. Eindelijk waren we aan de beurt en moest ik een papier tekenen dat ik wist de mogelijkheid bestond dat Minnie het niet zou redden. Vervolgens moet je naar buiten maar wel in de buurt blijven totdat ze klaar zijn. Het was warm dus zijn we een klein stukje met de honden gaan lopen en hebben een broodje kunnen kopen en wat water voor de honden. Weer terug en zo'n 3 kwartier nadat we haar hadden achtergelaten werd ik binnen geroepen; een zware steen op mijn maag..... geen emotie op het gezicht van de assistente maar bij de deur zei ze: 'She is alive'. De twee kittens die ze droeg hebben het helaas niet mogen overleven. Gauw kijken en daar lag ons hummeltje met haar kale buikje en een kraagje om Je krijgt haar dan ook zo mee: zie maar. Thuis hebben we haar in de rustige kattenkamer gelegd om uit de narcose te komen, wat bijna de hele middag heeft geduurd. Toen hebben we al besloten dat we haar niet meer buiten wilden laten: ze moest binnenkat worden. Zodra ze op haar poten stond begon ze te eten; dat heb ik nog nooit meegemaakt. Wel mooi natuurlijk. We hebben het kapje 9 dagen omgelaten en zeer regelmatig afgedaan zodat ze makkelijk kon eten en zich wassen. De dierenarts is weer aan huis geweest om de hechtingen te verwijderen en ze is een vrolijke, ondeugende huispoes. Nog steeds klein, wel wat zwaarder en een persoonlijke verzorgster voor Suske. Ze ligt tegen hem aan, speelt met hem als hij dat wil en wast hem zeer regelmatig en zeer grondig.



Denk nu niet dat dit een heel jaarverslag is: er is nog veel meer te vertellen, dus: wordt vervolgd!

33 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

DE reis